De dochter van Fred Sprenger kwam om 
door een ongeluk.
Nu strijdt hij tegen mobiele telefoons

in het verkeer

Dat Freds dochter op het moment dat ze werd aangereden haar mobiele telefoon in haar hand had, was voor hem jarenlang een detail. Totdat zijn werkgever Univé vorig jaar besloot om ambassadeur te worden van 'Samen richting Nul slachtoffers' in Drenthe, en hij tijdens een bijeenkomst zijn hand opstak. Hij wilde wel vertellen hoe het is om als ouder plotsklaps je kind kwijt te raken. 

"Fred, kom eens naar beneden! Er komt politie aan." Op 18 augustus 2008 hoorde Fred Sprenger (53) dat zijn oudste dochter, Daimy (14) op haar fiets was aangereden door een auto. Ze kwam daarbij om het leven. In het Dagblad van het Noorden krijgt zijn verhaal een plek.

Dat Freds dochter op het moment dat ze werd aangereden haar mobiele telefoon in haar hand had, was voor hem jarenlang een detail. Totdat zijn werkgever Univé vorig jaar besloot om ambassadeur te worden van 'Samen richting Nul slachtoffers' in Drenthe, en hij tijdens een bijeenkomst zijn hand opstak. Hij wilde wel vertellen hoe het is om als ouder plotsklap je kind kwijt te raken.

Ook de minder belangrijke details van die dag weet hij zich bijna twaalf jaar later nog te herinneren. Dat hij last van zijn keel had, bijvoorbeeld. En dat hij boven zat toen zijn vrouw hem riep. ‘Fred, kom eens naar beneden! Er komt politie aan.’

Fred Sprenger (53) hoorde op 18 augustus 2008 dat zijn oudste dochter, Daimy, veertien jaar, op haar fiets was aangereden door een auto. Ontkenning en kalmte sloegen in het ziekenhuis in Groningen om in angst. Verdoofd en uit het veld geslagen kwamen Fred, zijn vrouw en hun jongste dochter ‘s avonds weer thuis.

Nog één keer applaus
Vijf dagen later, op de begraafplaats in Vries, vroeg uitvaartleider Matthias Westera of hij nog één keer een applaus mocht horen voor Daimy. Een stoere, sportieve en populaire meid, die slecht tegen onrecht kon en als het moest gerust haar spierballen toonde in een robbertje stoeien met jongens uit haar klas. Veel te jong om op een begraafplaats applaus te krijgen.

Als Fred Sprenger erover vertelt, over dat applaus van vele honderden aanwezigen, krijgt hij nog altijd kippenvel en worden zijn ogen vochtig.

Dat zijn dochter op het moment dat ze werd aangereden haar mobiele telefoon in haar hand had, was voor hem jarenlang een detail. Een onderwerp van een van de vele vragen. Was ze zó afgeleid door die telefoon dat ze de auto niet had gezien? Of had ze door de vol in bloei staande bomen langs die weg de auto die van links kwam sowieso niet gezien? Had ze door de wind die auto misschien ook niet gehoord? Had ze plotseling extra vaart gemaakt door vanaf de onverharde oprit op de iets hoger gelegen weg te komen?

Ambassadeur
Toen zijn werkgever vorig jaar besloot om ambassadeur te worden van de campagne ‘Samen Richting Nul Verkeersslachtoffers’ in Drenthe stak Sprenger zijn hand op. Hij wilde eigenlijk wel iets met dat wat jarenlang een detail was in het verhaal van het fatale ongeluk van zijn dochter. Dat mobieltje in haar hand. Hij wilde wel vertellen hoe het is om als ouder plotsklaps je kind kwijt te zijn.

,,Daimy pakte alleen nog maar haar telefoon op, omdat ze werd gebeld’’, vertelt Sprenger. ,,Veel meer deed ze er ook niet mee. Bellen. Dat is twaalf jaar geleden. Tegenwoordig is het allemaal veel erger. Je ziet mensen op de snelweg slingeren. Je ziet mensen op de fiets naar hun telefoon kijken. Mijn vader, 80 jaar inmiddels, heeft na het ongeluk wel eens midden op de weg kinderen met een telefoon op de fiets staande gehouden. Ouwe gek, zullen die gedacht hebben. Maar ik snapte hem heel goed. Dat mobieltje zit tegenwoordig bijna aan onze handen vastgegroeid. Die dingen zijn zo verschrikkelijk verslavend.’’

Sprenger is zich door de jaren heen bewuster geworden van de risico’s van het gebruik van mobiele telefoons. ,,Ik weet nog dat ik ooit bij een vorige werkgever mijn eerste carkit mocht kiezen. Zo’n klein dopje als microfoon of zo’n zwanenhals. Die laatste wilde ik natuurlijk hebben, dat was een soort statussymbool. Het was plotseling belangrijk dat je kon bellen tijdens het rijden. Ik moet daar nu hard om lachen.’’

De campagne waar zijn werkgever Univé bij aanhaakte, maakte iets bij hem los. ,,Ik ben echt geen heilig boontje, maar het is bullshit dat je in het verkeer je telefoon nodig zou hebben. Of je nou op de fiets zit of in de auto. Sinds kort stop ik mijn telefoon in mijn tas die op de achterbank ligt en heb ik zo’n MONO-app geïnstalleerd.’’

In de afgelopen weken vertelde hij collega’s op twee bijeenkomsten over ongestoord (MONO) rijden over zijn dochter. Over wie ze was, hoe ze omkwam in het verkeer en wat dat voor verdriet veroorzaakte.

,,Mensen zeggen vaak dat ik een vrolijke uitstraling heb. Dat is ook zo, maar diep van binnen zit pijn die ik af en toe bewust opzoek. Dan zit ik een hele avond naar foto’s van Daimy te kijken en draai ik muziek. De dag erna ben ik kapot. Maar af en toe moet dat.’’

De kans dat een kind (of volwassene) met een mobiele telefoon in de hand op een fiets in het verkeer een ongeluk krijgt, is alleen maar groter geworden. ,,Maar de bewustwording is nog veel te laag, vind ik. Mijn vrouw en ik weten helaas wat er met je gebeurt als je je kind verliest. Als mijn verhaal helpt, vertel ik het graag. Daimy had dat wel tof gevonden, denk ik. Ga maar naar buiten en blijf vijf minuten staan. Je ziet zoveel mensen met een hand aan het stuur en in de andere hand een mobiele telefoon. Ongelooflijk.’’

Campagne MONO
Zowel in Groningen als in Drenthe worden diverse campagnes gevoerd onder de vlag van ‘MONO Ongestoord Onderweg’, bedoeld om minder fietsers en automobilisten sociale media te laten gebruiken tijdens het rijden. Uit de meest recente publicatie van het SWOV, Instituut voor Wetenschappelijk Onderzoek Verkeersveiligheid, blijkt dat sinds 2013 een stijgende trend is te zien in het aantal verkeersdoden. In het rapport staat dat de helft van de 10 miljoen Nederlanders met een smartphone deze gebruikt onderweg. Onderzoek toont aan dat in twee derde van alle auto-ongevallen er sprake was van enige afleiding van de bestuurder. Vooral binnenkomende berichten vormen een grote verleiding tijdens autorijden.

Originele tekst: Dagblad van het Noorden, 12 februari 2020. Foto: Corné Sparidaens

“Mijn vrouw en ik weten helaas wat er met je gebeurt als je je kind verliest. Als mijn verhaal helpt, vertel ik het graag. Daimy had dat wel tof gevonden, denk ik.”

Originele tekst: Dagblad van het Noorden, 12 februari 2020. Foto: Corné Sparidaens

"Fred, kom eens naar beneden! Er komt politie aan." Op 18 augustus 2018 hoorde Fred Sprenger (53) dat zijn oudste dochter, Daimy (14) op haar fiets was aangereden door een auto. Ze kwam daarbij om het leven. In het Dagblad van het Noorden krijgt zijn verhaal een plek.

Dat Freds dochter op het moment dat ze werd aangereden haar mobiele telefoon in haar hand had, was voor hem jarenlang een detail. Totdat zijn werkgever Univé vorig jaar besloot om ambassadeur te worden van 'Samen richting Nul slachtoffers' in Drenthe, en hij tijdens een bijeenkomst zijn hand opstak. Hij wilde wel vertellen hoe het is om als ouder plotsklap je kind kwijt te raken.

Ook de minder belangrijke details van die dag weet hij zich bijna twaalf jaar later nog te herinneren. Dat hij last van zijn keel had, bijvoorbeeld. En dat hij boven zat toen zijn vrouw hem riep. ‘Fred, kom eens naar beneden! Er komt politie aan.’

Fred Sprenger (53) hoorde op 18 augustus 2008 dat zijn oudste dochter, Daimy, veertien jaar, op haar fiets was aangereden door een auto. Ontkenning en kalmte sloegen in het ziekenhuis in Groningen om in angst. Verdoofd en uit het veld geslagen kwamen Fred, zijn vrouw en hun jongste dochter ‘s avonds weer thuis.

Nog één keer applaus
Vijf dagen later, op de begraafplaats in Vries, vroeg uitvaartleider Matthias Westera of hij nog één keer een applaus mocht horen voor Daimy. Een stoere, sportieve en populaire meid, die slecht tegen onrecht kon en als het moest gerust haar spierballen toonde in een robbertje stoeien met jongens uit haar klas. Veel te jong om op een begraafplaats applaus te krijgen.

Als Fred Sprenger erover vertelt, over dat applaus van vele honderden aanwezigen, krijgt hij nog altijd kippenvel en worden zijn ogen vochtig.

Dat zijn dochter op het moment dat ze werd aangereden haar mobiele telefoon in haar hand had, was voor hem jarenlang een detail. Een onderwerp van een van de vele vragen. Was ze zó afgeleid door die telefoon dat ze de auto niet had gezien? Of had ze door de vol in bloei staande bomen langs die weg de auto die van links kwam sowieso niet gezien? Had ze door de wind die auto misschien ook niet gehoord? Had ze plotseling extra vaart gemaakt door vanaf de onverharde oprit op de iets hoger gelegen weg te komen?

Ambassadeur
Toen zijn werkgever vorig jaar besloot om ambassadeur te worden van de campagne ‘Samen Richting Nul Verkeersslachtoffers’ in Drenthe stak Sprenger zijn hand op. Hij wilde eigenlijk wel iets met dat wat jarenlang een detail was in het verhaal van het fatale ongeluk van zijn dochter. Dat mobieltje in haar hand. Hij wilde wel vertellen hoe het is om als ouder plotsklaps je kind kwijt te zijn.

,,Daimy pakte alleen nog maar haar telefoon op, omdat ze werd gebeld’’, vertelt Sprenger. ,,Veel meer deed ze er ook niet mee. Bellen. Dat is twaalf jaar geleden. Tegenwoordig is het allemaal veel erger. Je ziet mensen op de snelweg slingeren. Je ziet mensen op de fiets naar hun telefoon kijken. Mijn vader, 80 jaar inmiddels, heeft na het ongeluk wel eens midden op de weg kinderen met een telefoon op de fiets staande gehouden. Ouwe gek, zullen die gedacht hebben. Maar ik snapte hem heel goed. Dat mobieltje zit tegenwoordig bijna aan onze handen vastgegroeid. Die dingen zijn zo verschrikkelijk verslavend.’’

Sprenger is zich door de jaren heen bewuster geworden van de risico’s van het gebruik van mobiele telefoons. ,,Ik weet nog dat ik ooit bij een vorige werkgever mijn eerste carkit mocht kiezen. Zo’n klein dopje als microfoon of zo’n zwanenhals. Die laatste wilde ik natuurlijk hebben, dat was een soort statussymbool. Het was plotseling belangrijk dat je kon bellen tijdens het rijden. Ik moet daar nu hard om lachen.’’

De campagne waar zijn werkgever Univé bij aanhaakte, maakte iets bij hem los. ,,Ik ben echt geen heilig boontje, maar het is bullshit dat je in het verkeer je telefoon nodig zou hebben. Of je nou op de fiets zit of in de auto. Sinds kort stop ik mijn telefoon in mijn tas die op de achterbank ligt en heb ik zo’n MONO-app geïnstalleerd.’’

In de afgelopen weken vertelde hij collega’s op twee bijeenkomsten over ongestoord (MONO) rijden over zijn dochter. Over wie ze was, hoe ze omkwam in het verkeer en wat dat voor verdriet veroorzaakte.

,,Mensen zeggen vaak dat ik een vrolijke uitstraling heb. Dat is ook zo, maar diep van binnen zit pijn die ik af en toe bewust opzoek. Dan zit ik een hele avond naar foto’s van Daimy te kijken en draai ik muziek. De dag erna ben ik kapot. Maar af en toe moet dat.’’

De kans dat een kind (of volwassene) met een mobiele telefoon in de hand op een fiets in het verkeer een ongeluk krijgt, is alleen maar groter geworden. ,,Maar de bewustwording is nog veel te laag, vind ik. Mijn vrouw en ik weten helaas wat er met je gebeurt als je je kind verliest. Als mijn verhaal helpt, vertel ik het graag. Daimy had dat wel tof gevonden, denk ik. Ga maar naar buiten en blijf vijf minuten staan. Je ziet zoveel mensen met een hand aan het stuur en in de andere hand een mobiele telefoon. Ongelooflijk.’’

Campagne MONO
Zowel in Groningen als in Drenthe worden diverse campagnes gevoerd onder de vlag van ‘MONO Ongestoord Onderweg’, bedoeld om minder fietsers en automobilisten sociale media te laten gebruiken tijdens het rijden. Uit de meest recente publicatie van het SWOV, Instituut voor Wetenschappelijk Onderzoek Verkeersveiligheid, blijkt dat sinds 2013 een stijgende trend is te zien in het aantal verkeersdoden. In het rapport staat dat de helft van de 10 miljoen Nederlanders met een smartphone deze gebruikt onderweg. Onderzoek toont aan dat in twee derde van alle auto-ongevallen er sprake was van enige afleiding van de bestuurder. Vooral binnenkomende berichten vormen een grote verleiding tijdens autorijden.

“Mijn vrouw en ik weten helaas wat er met je gebeurt als je je kind verliest. Als mijn verhaal helpt, vertel ik het graag. Daimy had dat wel tof gevonden, denk ik.”

VVBD

Over ons www.verkeervervoerdrenthe.nl is het digitale platform van het Verkeers- en Vervoersberaad Drenthe (VVBD). Het VVBD is een provinciaal overlegorgaan waarin de wegbeheerders (provincie, gemeenten en Rijkswaterstaat) samen bepalen welke maatregelen ze moeten nemen voor een veilig bereikbaar Drenthe. Kijk voor meer informatie over het VVBD op www.veiligbereikbaardrenthe.nl.

Eindredactie: Provincie Drenthe, Senza Communicatie
Interviews en teksten: Senza Communicatie en EenZaakVanCommunicatie
Vormgeving: Studio Rob Pentinga
Foto's: Provincie Drenthe, Rijkswaterstaat, Veilig Verkeer Nederland, OV-Bureau Groningen Drenthe, Corné Sparidaens, Studio Rob Pentinga

Contact

Heb je vragen over dit platform of de Verkeerskrant? Of heb je opmerkingen? Geef deze dan door via info@veiligbereikbaardrenthe.nl.
Vul je naam in
Vul een correct e-mailadres in
Vul een opmerking in
Bedankt, je bericht is verzonden.
Er ging iets mis met het verzenden van het formulier. Probeer het opnieuw.

Deel deze publicatie

Stuur deze pagina eenvoudig door of plaats als bericht op social media.

Zoeken in publicaties

Zoek naar een specifieke term in de verschillende publicaties.
Vul minimaal 3 karakters in.

Verkeerskrant Drenthe

Welkom op het digitale platform van het Verkeers- en Vervoersberaad Drenthe. Op dit platform vind je de Verkeerskrant Drenthe. In de krant lees je meer over de ontwikkelingen op het gebied van verkeer en vervoer in de provincie.
Volledig scherm

Verkeerskrant Drenthe

Welkom op het digitale platform van het Verkeers- en Vervoersberaad Drenthe. Op dit platform vind je de Verkeerskrant Drenthe. In de krant lees je meer over de ontwikkelingen op het gebied van verkeer en vervoer in de provincie.